ÇOCUKLARA SEVGİ GEREK

Ailesinin kendisine bakamaması, öksüz kalması, kendi ailesinden şiddet görmesi nedeniyle birçok çocuk aile kavramından uzakta büyüyor. Oysa, bu çocuklar koruyucu aile ya da evlat edindirme programları ile sıcacık bir yuvaya “merhaba” diyebilir.

Türkiye'de kurum bakımı altında olan çocuk sayımız 12 bin 500. Devlet Bakanı Nimet Çubukçu yaklaşık altı yıllık süreçte kurum bakımı altında olan çocuk sayısının 12 bin 500'e indiğini söylese de, bu sayı bizim utancımız oluyor. Küçük bir Avrupa ülkesi nüfusu ile aynı sayıda ailesiz çocuğa bir yuva bulamamak başarıdan ziyade hepimizin fırça izini taşıyan bir utanç tablosundan başka bir şey değil. Şimdi tekrar düşünelim. Geleceğimiz olan ve sadece sevgi isteyen çocuklar adına.

Korunmaya muhtaç çocukların, kurum bakımı yerine aile yanında bakımını sağlamak amacıyla, koruyucu aile uygulamasını yaygınlaştırma çalışmalarına hız verildi. Koruyucu aile sayısında yüzde 100'e varan oranlarda bir artış sağlandı. Ancak gelişmiş ülkelerde korunmaya muhtaç çocukların yüzde 80'i koruyucu aile hizmetinden yararlanırken, ülkemizde bu oran yüzde 8. Türkiye’nin de sonunda tıpkı gelişmiş ülkelerde olduğu gibi kurum bakımını en aza indirgeyerek çocuklarına aile ortamında bakmayı bir yaklaşım olarak benimsemesi gerekiyor.

Ekonomik nedenlerle korunma altına alınan çocukların ailelerine dönüşünü sağlamak amacıyla başlatılan “Aileye Dönüş ve Aile Yanında Destek Projesi” de çocukları ailelerine kavuşturma çalışmalarından biri. Kurum çatısı altında kalan çocukları yüzde 40 oranında azalttığı söylenen bu proje, herkes tarafından bilinmiyor ve yeterli desteği görmüyor. Görmüyor ki hala kurumda yüzde 60 doluluk var.

“Çocuklarımız umudumuzdur”, “Çocuklar yarınlarımız” gibi cümleler yerine daha elle tutulur yardımlar ve desteklerle çocukları sevindirebilir ve onları gerçekten umutlu yarınlar olarak yetiştirebiliriz. İstersek her şeyi yaparız.

Yasemin Yılmaz