ÜYE OL | ŞİFREMİ UNUTTUM

Kırmızı rujlu kadın, bir anda çöküverir insanın içine. Dayanılmaz ve inanılmaz bir duygudur patoloji sonuçları... Şaşırır ve siniverirsiniz bir anda, ne olduğunu anlamadan... Çıldırmak ister ve etrafınıza haykırıvermek istersiniz. Avazınız çıktığı kadar bağırır ve dünyadaki tüm insanların sizi duymasını istersiniz... Oysa yalnızsınız ve etrafınızdaki insanların aslında umurunda değildir...

Çünkü o insanların da problemi vardır yaşama dair... Ve yaşamın gerçekleri ortaya çıkıverir. Yaşayan bilir çünkü ve o an çok önemlidir. Yaşamla ilgili almak istediğiniz karmaşık kararlar ve duygular: İnadına yaşamak mı, yoksa pes etmek mi?.. Alacağınız karar aslında sizin için önemli olmasa bile etrafınızdaki insanlar için çok önemlidir: Var olmak veya pes etmek... Ama niye? Bunu o an düşünmek ve karar vermek çok zordur.

Ben çok anneler gördüm bu alınması gereken kararlar karşısında dik duran, Karadeniz’in azgın dalgalarına karşı duran, yılmayan ve inadına saldıran. Sadece melek gibi kokan çocuklarının sağlığı için kaya gibi duran kadınlar tanıdım. İşte annelik böyle bir şey sanırım. Sabahları hiçbir şey olmamışçasına, oğlunun veya kızının kanserli gerçeğini bilerek, ama bir o kadar mağrur ve ayakları üzerinde duran kadınlar... Anneler tanıdım ben; inadına kırmızı ruj süren kadınlar tanıdım ben... Kendimi çok şanslı hissediyorum. Böylesine güçlü kadınları annemden sonra tanımanın hazzını yaşıyorum ve onları tanımanın yaşamıma kattığı derinlikleri düşünüyorum.

Evet, aslında kendimi tanıtmadım ama ben yaşamın derinliklerinde yol alan melek çocuklarımın öğretmeniyim. Ve bu amansız mücadelede onlarla yoldaş olmaktan çok keyifliyim. Onları çok seviyorum.

Bu yazımı aslında kırmızı rujlu kadınlara yani aslında gül kokan annelere adıyorum: Sabahları kalkıp kırmızı rujunu süren ve çocuğuna güzel görünüp ona moral olmaya çalışan güzel annelere adıyorum. Çapa Onkoloji’de tedavi gören meleklerime adıyorum. Her zaman yanınızda olmaya söz veriyorum.

Sevgiyle kalın...

Ömer Hoca...