İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü Hastane İlköğretim Okulu Müdürü
İnsanın yaşamı boyunca fark edemediği ve ders alamadığı o kadar şey vardır ki; önemli olan çok geç kalmamak ve yaşamın bize sunduğu güzellikleri görebilmektir. Bugünkü yazımda örnek hikayelerle farkedemediklerimizi paylaşmak istiyorum.
BİRİNCİ ÖNEMLİ DERS: YAŞAMIMIZDA FARK EDEMEDİĞİMİZ ÇOK DEĞERLİ İNSANLAR VARDIR
“Okuldaki ikinci ayımda, hocamız test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyi öğrencilerinden biriydim. Son soruya kadar soluk almadan geldim ve orada çakıldım kaldım. Son soru şöyleydi:
“Her gün okulu temizleyen hademe kadının ilk adı nedir?”
Bu herhalde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını yerleri silerken hemen her gün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir kadındı. 50’lerinde falan olmalıydı. Ama adını nereden bilecektim ki!.. Son soruyu yanıtsız bırakıp kağıdı teslim ettim. Süre biterken bir öğrenci, son sorunun test sonuçlarına dahil olup olmadığını sordu. “Tabii dahil” dedi, hocamız.. “İş yaşamınız boyunca insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi birbirinden farklı insanlar. Ama hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak eden insanlar. Onlara sadece gülümsemeniz ve ‘Merhaba’ demeniz gerekse bile..” Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. O hademenin adını da.. “Dorothy” idi...”
İKİNCİ ÖNEMLİ DERS: YAPACAĞINIZ BİR YARDIM BAZEN BİR İNSANIN HAYATINI KURTARABİLİR
“Bir gece vakit gece yarısına doğru Alabama Otoyolu’nun kenarında duran bir zenci kadın gördüm. Bardaktan boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor ve dikkati çekmeye çalışıyordu. Geçen her arabaya el sallıyordu. Yanında durdum. 60’lı yıllarda bir beyazın bir zenciye hem de Alabama’da yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. Onu kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırken ille de adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra kapım çalındı. Muazzam bir konsol televizyon indiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi, armağanda: Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim. O korkunç yağmur sadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam etmişti. Kendime güvenimi yitirmek üzereydim, siz çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son nefesini verdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık beklemeksizin yardım eden herkesi kutsasın!..
En iyi dileklerimle, Bayan Nat King Cole.”
ÜÇÜNCÜ ÖNEMLİ DERS: SİZE HİZMET EDENLERİ HEP HATIRLAYIN
“10 yaşında bir çocuk pastaneye girdi. Garson kız hemen koştu. Çocuk sordu: Çikolatalı pasta kaç para? “50 cent!..” Çocuk cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu: Peki dondurma ne kadar? “35 cent” dedi garson kız sabırsızlıkla... Dükkanda yığınla müşteri vardı ve kız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu çocukla daha ne kadar vakit geçirebilirdi ki... Çocuk parasını bir daha saydı ve “Bir dondurma alabilir miyim, lütfen” dedi. Kız dondurmayı getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu. Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garson kız masayı temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu birden. Masayı sanki akan yaşlar temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı 15 cent duruyordu...”
DÖRDÜNCÜ ÖNEMLİ DERS: YOLUMUZDAKİ ENGELLER, YAŞAM KOŞULLARIMIZI İYİLEŞTİRECEK FIRSATLAR OLABİLİR
“Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine kocaman bir kaya koydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım neler olacaktı?
Ülkenin en zengin tüccarları, en güçlü kervancıları, saray görevlileri birer birer geldiler, sabahtan öğlene kadar. Hepsi kayanın etrafından dolaşıp saraya girdiler. Pek çoğu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor, ama yolları temiz tutamıyordu. Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya meyve ve sebze getiriyordu. Sırtındaki küfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına sıkına itmeye başladı. Sonunda kan ter içinde kaldı ama, kayayı da yolun kenarına çekti. Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi ki, kayanın eski yerinde bir kesenin durduğunu gördü. Açtı... Kese altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde: Bu altınlar kayayı yoldan çeken kişiye aittir, diyordu kral. Köylü, bugün dahi pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders almıştı. Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir fırsattır.”
BEŞİNCİ ÖNEMLİ DERS: ÖNEMLİ OLAN KARŞILIK BEKLEMEDEN VEREBİLMEKTİR
“Yıllar önce hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek yaşam şansı 5 yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük oğlan aynı hastalıktan mucizevi şekilde kurtulmuş ve kanında o hastalığın mikroplarını yok eden bağışıklık oluşmuştu. Doktor durumu 5 yaşındaki oğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini sordu. Küçük çocuk bir an duraksadı. Sonra derin bir nefes aldı ve “Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı” dedi. Kan nakli ilerken, ablasının gözlerinin içine bakıyor ve gülümsüyordu. Kızın yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü de giderek soluyordu. Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora sordu: “Hemen mi öleceğim?..” Küçük, doktoru yanlış anlamış, ablasına vücudundaki bütün kanı verip, öleceğini sanmıştı.”
Bu kısa hikayelerdeki kahramanlar ve olaylar her an karşımıza çıkabilir. Önemli olan bayan Dorohty gibi faydalı insanları önemsemek, ten ayrımı yapmayıp farkında olmadan hayat kurtaran insanı görebilmek, 10 yaşındaki bir çocuğun inceliğini kavrayabilmek, önündeki engeli yılmadan kaldıran köylüyü benimsemek, ablasını kurtarmak için vücudundaki tüm kanı verebilecek kadar asil olan çocuğu hissetmek ve bu yaşam döngüsünde bizlerin de bu olaylarla karşılaşabileceğini unutmamak gerekir. Kısacası etrafımıza dikkatli bakalım, görelim, kavrayalım, dersler çıkaralım ve paylaşımın, sevginin önemini fark edelim.
Yaşama yeniden ve yarını beklemeden hemen şimdi sıkı sıkıya bağlanma adına; sevgiyle kalın ve unutmayın: YAŞAMAK DİRENMEKTİR!
