bizim uyku düzenimizde çok kötü. devamlı beni yanında istiyor. yanına yatsam yada yatağının yanında beklesem 2 saatte zor uyuyor. mecbur sallıyorum bende. geçen yaz ise yatağına yatırır odanın kapısını kapatırdım kendi uyurdu. ama şimdi uyumuyor. annee annee diye başlıyor ağlamaya...  2 yaşına girecek artık kendi kendine uyumasını istiyorum ama şimdilik bu pek mümkün görünmüyor. çalışan bi anne olarak bazen çok zorlanıyorum sallasam bile yarım saatten fazla uğraşıyorum çoğu zaman. ama yinede sabırlı olmak zorundayım. kızıma her zaman sakin yaklaşmaya çalışıyorum ama bazen bende kafa kalmıyor.  

Küçük yaşta çocuğu olan annelerin en çok zorlandığı konulardan biri çocukların "uyku düzeni"dir.

Küçücükbedenleri, sevimli yüzleri ve masum görüntüleri ile her an sevilmeyehazır bekleyen bu şirin dünyalılar, misafir oldukları ailenin birçokalışkanlığına tesir ettikleri gibi, uyku ve istirahat düzenlerini deetkiler. Aile içindeki bu değişiklik de özellikle anneleri bir haylizorlar. "Çocuktan önceki" yaşantısında anneler, kendi "biyolojikritminin" gerektirdiği gibi istirahat edebilme serbestliğine sahipken,"çocuktan sonraki" dönemde kendilerine bağlı bulunan bebeklerininihtiyaçlarını hesaba katmak zorunda kalırlar.

Günlükhayatın telaşı ile yorulan bir anne, tam dinlenmek üzere iken,bebeğinin uyanması ile tekrar onun ihtiyaçlarını karşılamaya koyulur.Böyle bir anne, uykusuz geçen günlerin verdiği sıkıntı ile gereğindenfazla tedirgin, huzursuz ve asabi bir hale gelebilir, hatta bugerginlikler anne sütünün çekilmesine veya azalmasına da sebepolabilir. Bu durum gerek eşler arasındaki iletişimi ve gerekse anne ileçocuk arasındaki "tahammül" gücünü zayıflatmaya başlar. Bu kısırdöngüsonunda anne artık bebeği ile baş edemez hale gelir ve çocukyetiştirmenin ne kadar da zor olduğundan şikâyet etmeye başlar.

Çocuğu kendi düzenimize uymaya zorlamalı mı?

Konuhakkında çalışmalar yapan uzmanlar, bir yandan annenin çaresizliğinedikkat çekerken diğer yandan da çocuğun masum ihtiyaçlarınıngiderilmesi arasında sıkışıp kalırlar. Bu yıpratıcı süreci aşmak içinise iki ayrı yöntemden biri annelere tavsiye edilir. İlk yöntem;"çocuğu anne ritmine uymaya zorlamak"tır. Annelerin genelde tercihettiği bu yöntem, bebeğin uyku düzenini annenin günlük yaşantısına ayakuydurmaya zorlar. Yani, anne, bebek her ağladığında onun ihtiyaçlarınacevap vermek yerine, "vaktinde" oluşan istekleri gidermeye çalışır.Örneğin, bebek kendi yatağına yatmayı istemez ve akşam uykuya dalmaktazorluk çeker. Yalnız yatmaya alışkın olmadığı için de, ağlayarak anneyiyanına çağırır, anneye olan ihtiyacını gözyaşı ile dile getirir. Buyönteme göre; bebek ne kadar ağlarsa ağlasın kayıtsız kalarak,annesinin geleceğine dair umudunu keseceği ve sonunda yorulup ağlamayıbırakarak uykuya dalacağı hesap edilir. Çocuk, her ne kadar ağıtlarıile "anne n'olur gel" sinyali gönderse de anne, o ağıtlara duyarsızkalarak, "hayır benden umudunu kes gelmeyeceğim" demektedir. Çocukgünlerce süren bu ağlamalarının sonunda artık ağlamadan uyur ancakaslında annenin kendisine cevap vereceği umudunu yitirir; korkularınıve endişelerini kendi içine hapsederek uykuya dalmaya başlar. Peki,çocuğu ağlatarak ve anneye umudunu keserek uyutmak ne kadar doğrudur?Çocuklar bu ağlamalar sırasında ruhen incinmekte midir?

Ağlatarak uyutmak, çocuğun vicdanını katılaştırır

Henüzkonuşma yeteneği olmayan bir bebek etrafı ile iletişimini "ağlayarak"gerçekleştirir. Bebeklerin ihtiyacı değiştikçe ağlama şekli de değişir.Örneğin; altını ıslatan çocuğun ağlaması ile korku ve endişe yaşayançocuğun ağlaması birbirinden farklıdır. Eğer çocuklar ağlamayacakolsalardı, çocuk bakımı dünyanın en zor işi olurdu. Zira hiç ağlamayanbir çocuğun, ne zaman acıktığını anlamak ya da uykusunun gelipgelmediğini hesap etmek hemen hemen imkânsızdır. Normal şartlarda"hiçbir çocuk sebepsiz yere ağlamaz". Eğer çocuk ağlıyorsa mutlaka birsebebi vardır. Anne-babanın görevi çocuğu susturmak değil, çocuğunağlama sebebini bularak, ihtiyacını gidermektir.

Uykudüzeni sağlamak adına, onun ağlamalarına ilgisiz kalmak yanlış biryöntemdir. Zira çocuk, içinde bulunduğu ailenin düzeninden habersizolarak kendi bünyesinin ihtiyacı çerçevesinde uykuya dalar ve uyanır.Eğer anne, çocuğun uykuya dalma ve uyanma "ritmini" kendi yaşantısınauydurmaya zorlarsa, bebeğinin "biyolojik ritmini" bozmuş olur. Üstüneüstlük, bebeğin ağlayarak anneye iletmeye çalıştığı "korkuyorum anne"ya da "tedirginim anne, yanıma gel" mesajlarına ilgisiz kalmakla,çocuğunun bilinçaltına "annelere güvenilmez" düşüncesi yerleştirir.Hâlbuki bir çocuk için ilk ve tek güvenilecek kişi annedir. Eğer çocuk,en çok güvenilecek kişiye karşı daha bebeklik yıllarında güvensizlikduymaya başlarsa, vicdan duygusunun gelişiminin de önüne geçilmiş olur.Çocuk bu uygulamanın sonunda ağlayarak annesini çağırmaz belki, amaannesini çağırmaması bir çözümün değil, bir sorunun başlangıcını ifadeeder ki, o da çocuğun vicdan duygusunun katılaşmaya başlamasıdır. *Uzman Pedagog

O halde ne yapmalı?

Çocuğuağlatarak ve onun ihtiyaçlarına karşılık vermeyerek terbiye etmeninçocuğun ruh sağlığına zarar verdiği çok açıktır. Annenin yapmasıgerekli olan şey, bebeğinin biyolojik ritmini bozmadan, onun düzenineuymaya gayret etmektir. Çocuk, her korktuğunda, her endişe duyduğundaanneden teselli alabilmeli, her uyandığında annenin tebessüm edençehresinin verdiği rahatlıkla yeniden uykuya dalabilmelidir. Çocuk,güven içinde, her defasında annesini yanında bulacağından emin olursa,bir süre sonra kendi başına yatmaya alışacaktır. İlk dört yaş, anne ileçocuk arasında güven atmosferinde geçmelidir.