AOA ANNELER FORUMU : çocuklarda korku

(oğlum için araştırıyordum yazı güzel sizinle paylaşmak istedim)
Duygusal gelişimin önemli bir parçası olan korkular da aynı sevgi, nefret, merhamet, öfke gibi normal duygulardan birisidir.

Korku, genel olarak organizmayı tehlikelerden korumaya yönelik birduygudur. Herhangi bir canlı, tehlike arz eden bir uyaranlakarşılaştığında ürkerek o uyarandan uzaklaşmak ve canını korumak ister.Yüksek ses, ateş, karanlık, vahşî hayvanlar; her canlı için tehditedici ve uzak durulması gereken uyarıcılardır.

Çocuk sahibi olan herkes, çocukluk günlerinde beliren şiddetli korkuları yakından tanır.

Çocukların özellikle 3-6 yaş arasında artan hayal güçleri ile birliktekorkularında da bir patlama meydana gelmesi çok normaldir. “Işığıkapatma anne!..” ifadesi, uykuya yollanan 3-6 yaş çocuklarının verdiğiçok tabiî bir tepkidir. Bu çocuklar, karanlık korkusundan dolayıodalarında tek başlarına yatmak istemezler, uykuya geçmeden önce birçokmazeret üretirler. Hayal güçleri ile zihinlerinde ürettikleriuyarıcılar, her ne kadar bizim için korku verici ve gerçek olmasa da buyaş çocukları, gerçek ve hayal arasındaki farkı sezebilecek zihnîolgunlukta değillerdir.

Çocukların zihnî olarak şiddetli korkular üretebilecek potansiyelesahip oldukları bu dönemde, karşılaştıkları en büyük olumsuzluk, bukorkuların sürekli televizyon ve bilgisayar oyunları aracılığıylatahrik edilmesidir.

Özellikle okul eğitimi almayan çocuklar, günlerinin çoğunu televizyonkarşısında kontrolsüz çizgi film ve film izleyerek geçiriyorlar. Günboyunca çocuğun şahit olduğu canavarlar, cadılar, patlayan silahlar,bombalar gün bittiğinde de çocuğu yalnız bırakmazlar. İşin kötü tarafı,bu hayaller, çocuk için en az yaşadığı dünya kadar gerçektir.

Korkuyu yaşayan çocuğa yaklaşım oldukça önemlidir. Doğru bir yaklaşımçocuğu sakinleştirirken yanlış bir tutum ise, ebeveyn ve çocuk arasındaduygusal uzaklaşmaya sebep olur. Hatta zaman zaman çocuğun korkusunupekiştirebilir.

Duygular, ansızın, kişiye sormadan gelir, içeri girer ve siz kovsanızbile gitmezler. Bu yüzden muhtevâsı ne olursa olsun, hiçbir duygu,reddedilecek kadar değersiz değildir. Korkusunu ifade etmeye çalışançocuğa verilebilecek en yanlış cevap,

“–Korkacak bir şey yok!..”tur. Bu durumda çocuk, duygusununanlaşılmadığını düşünür, anlaşılmadığı için duygularını izah etmektenvazgeçer.

Yetişkinlik çağına gelmiş kişiler için elbette gece odaya herhangi bircanavarın gelmesi ve çocukla mücadele etmesi mümkün değildir veyetişkin için korkacak bir şey yoktur. Ama çocuk için durum, gerçektende korku vericidir. Korkusunun yersiz olduğunu ebeveyninden duysa dahî,bu duygudan bir anda kurtulması mümkün değildir.

Karanlık korkusu yaşayan çocuğa verilebilecek en iyi destek, korkuyuyaşadığı anda size ulaşabileceğine inandırmaktır. İhtiyaç duyduğundaebeveyninin yanında olacağına inanan çocuğun paniği azalır, kendinegüveni artar.

Çocukların pek çoğunda dönem dönem kendini gösteren karanlıkkorkularını sükûnetle karşılamalı, geçmesi için sabırla beklemeli ve busüreç içerisinde çocukları yavaş yavaş karanlığa alıştırmayaçalışmalıdır.

Mesela karanlıkta tek başına tuvalete gitmeye korkan çocuğu, yalnızbaşına tuvalete yollamak için inatlaşmak yerine, karanlıkta önce onaeşlik etmek, sonra onun bir adım arkasından gelmek, daha sonra mesafeyiartırmak ve ilerleyen zamanlarda ise, sadece uzaktan gözcülük ederekçocuğu karanlığa alıştırmak gerekir.

Çocukluk günlerini hatırlama esnekliğini gösterebilen her anne-baba,aslında bu korkuların kendilerine ne kadar tanıdık olduğunu ve çocukaçısından da ne kadar normal olduğunu anlayabilir. Bu sebeple uykuyagitmemek için direnen çocuğunuzun yerine kendinizi koyarsanız, onadoğru yaklaşımda bulunmak için gereken ipuçlarına da ulaşmışolursunuz..
Tuba Sökmen