Bunaldım ruhsal olarak kötü durumdayım

 

Boşanma davamı açtım yazıcanız ufacık bır not ruh halıme destek olacak

Teşekkurler

 

7 aylık hamıleyım eşimle tartıştık evde ne var ne yok heryeşı kırıp döküp evı terketttı telefonlarıma cıkmıyo aılesınden kımse  aradımda acmıyo onlarda aramadı benı

Kradaydım evı boşaltmak durumunda kaldım aıleme gectım kafam karmakarısık yemek yıyemıyor uyuyamıyorum bebegım henuz dogmadı soyadı bıle yok nappıcam ben

Beni tek tutan şey oğlumun geleceği,ilerde mutsuz olması ve yaşayacağımız geçim sıkıntısı,ben çalışıyorum ama ne kadar nasıl yeterim oğluma bilmiyorum.Bütün bunların yanında kendimi çok mutsuz ve sinirli hissediyorum,kimseyle konuşmak istemiyorum,sadece oğlumun yanında kendimi iyi hissediyorum,boşandığım zaman kendim için herşeyin daha güzel olacağını ve huzura kavuşacağıma inanıyorum,ama oğlumu düşününce kolum kanadım kırılıyor.Ayrıca boşanırsam oğlumdan haftasonu ayrı kalmak fikri de beni çok üzüyor,dayanamazmışım gibi geliyor,

Sizce oğlumu düşünerek kendi hayatımdan vazgeçmem ne kadar doğru?Kendimi ruh gibi hissediyorum.Lütfen bana bir yol gösterin....

Görümcem boşandı 2004 temmuz doğumlu kızı var. Kız yeni evlerin anneannenin evinde annesi ile birlikte olacağını biliyor. Fakat bazı durumlar değişti ve annesi o evden ayrıldı.Kızını da aramıyor.Kız şuanda babaannesinin ve babasının yanında.

Bu yıl okula başlaması planlanıyordu. Fakat bu karmaşada başlaması veya başlamaması karar verilemiyor.

Anneanne kızın annesinin kalan borçlardan dolayı çalılmak zorunda.Anneannesinin yaşadı yere okula başlasa onunla ilgilenemeyecek.

Babaannesinin orada okula başlasa ya annesi dönerse (mahkeme anneye verdi çocuğu) bu seferde okul değiştirmek zorunda kalınır.

Bir yılda belki herşey düzelir seneye gitse çocuğun genel okul hayatını etkiler mi acaba?

Ne yapacağımızı şaşırdık (ben dayısının eşi yim). Bize bir yol gösterirseniz seviniriz.

Teşekkürler