1986 yılında Loyola Üniversitesi Stritch Tıp Fakültesi’nden iki doktor, kronik yorgunluk, anksiyete ve depresyon gibi özgül olmayan şikâyetleri bulunan dört genç kadın gördüklerini bildirdiler. Bu dört kadının tamamı yanlış bir şekilde yaygın (dissemine) kandidiyazis hastası olduklarına inanıyordu ve aile hekimleri tarafından reçete edilen nistatin veya ketokonazol kullanıyordu. Dördü de The Yeast Connection adlı kitabı okumuş ve muayeneye gelirken kitabı yanlarında getirmişti. Ketokonazol kullanan hastalardan birinde hepatit gelişmiş, ilaç kesildiğinde hepatit düzelmişti [9].

Daha da kötüsü, ağır seyreden yaygın kandidiyazisi olan bir çocuğun, “Candida doktoru” olarak tanımlanan bir hekim tarafından görülüp yetersiz tedavi edildiğine ilişkin bir vaka bildirilmiştir. Raporda, “Yeast Connection savunucularının önerileri, Candida’nın gerçekten rol oynadığı hastalıklarda bile uygun olmayabilir” sonucuna varılmıştır [10].

Belki de en üzücü örnek, bir sağlık-gıda dergisine yardım ve destek isteyen bir kadının gönderdiği mektuptu. Kadın, bir klinik ekolojist tarafından dört yıl boyunca alerjileri ve Candida nedeniyle tedavi edildiğini, ilk testlerde “tüm gıdalara”, ayrıca çok sayıda kimyasal maddeye ve solunan maddeye alerjisi olduğunun söylendiğini ve şimdiye kadar uygulanan hiçbir şeyin kendisine fayda sağlamadığını anlatıyordu.