İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü Hastane İlköğretim Okulu Müdürü
Bir yılı daha geride bırakmanın hüznünü, sanırım hepimiz yaşıyoruz. Bir an önce büyüme telaşı içinde olduğumuz günler aklıma geliyor. Ardından büyüdükçe artan yaşam telaşı, sorumluluklar ve mücadeleler... Zamanın nasıl akıp gittiğinin farkında bile olamıyoruz. Çabuk geçmesini istediğimiz yıllara dönmek istiyoruz. Zamanı yakalamak ve sarılmak için çırpınıyoruz. Keşkelerimizden kurtulmak adına gözlerimizi kapatıp geriye dönüşleri hangimiz yapmıyoruz?..
Evet bir yıl daha geride kalacak yakında ve biz her geçen zamanla yaşamı öğrenmeye devam edeceğiz. Burada önemli olan vakti kötüye kullanmamak olsa gerek. Bazen vakit de bizi kötüye kullanmıyor değil...
Hızlı yaşamak mı, özümseyerek yaşamak mı? Farkına bile varamıyoruz yaşam mücadelesinden. Geçirdiğimiz yıllara mı yanalım, yoksa bize kattığı tecrübelere mi? Aslında yüzümüzde oluşan çizgiler en iyi resim değil midir? İnsanlar öğreniyor yaşamı zamanla. Zamanla yarış etmemesi gerekliliğini anlıyor ve zamanla barışmayı kabulleniyor. Zamanla yaşamayı öğreniyor.
Zamanı çoğaltabiliriz aslında; egolarımızı azaltarak, sevdiklerimizle daha çok vakit geçirerek bunu başarabiliriz. Dolu dolu yaşamak sanırım en keyifli şeydir. Mutsuz geçireceğimiz anlarda olacaktır. Zaten hep mutluluk diye bir şey söz konusu olmaz. Paylaşmak, empati kurmak, arınmak, bencil olmamak gibi kavramları yaşamımıza yerleştirdiğimizde; zamanı yakalamaya gerek kalmayacaktır.
İnsanın ömrünün çok uzun olması, boşa yaşanmışsa; kıymetini yitiriyor. Satın alamayacağımız bir kavram olan zamanı; en iyi şekilde, hayata dair izler bırakarak, etrafımızı kırmadan dökmeden, sevdiklerimizle paylaşarak, doyasıya yaşarsak giden yıllarımıza dövünmeyiz.
Yeni yılda sağlık, mutluluk ve başarının yanınızda olmasını diliyorum. Sevgiyle kalın...
