ÜYE OL | ŞİFREMİ UNUTTUM

Sadece gülen ve bir o kadar da duygusal bakan gözlerini görebilirsiniz. Onlarla tanıştığım ve kaderimi çizen ilk günü dün gibi hatırlıyorum. Kollarında serum şişeleri, solgun benizli ama yıldız kadar parlayan öğrencilerim… Yaramazlık yapmayan, sağa sola koşamayan ufacık bedenlerdeki cesur yürekler… Maskelerinden isimlerini, cinslerini ayırt edemezsiniz. Ama ben onları gözlerinden tanırım, çünkü hepsinin içindeki ışıltı farklıdır.

Tümörlü ve lösemili çocuklardan bahsediyorum. Hayatlarının baharında yaşıtları okula giderken, koşturup oynarken birden kendilerini hastane koridorlarında bulan çocuklarımız… Oyuncağı anjiokat damarında, uzanan askıda serum şişesi ve bir eli ile askılığını araba gibi kullanarak sınıfa yolculuk başlar. Oyunlar oynanır, şarkılar söylenir, hikayeler okunur, testler çözülür, el işi çalışmaları yapılır... Yaşam devam eder, inadına ve direnircesine…

BÜYÜMÜŞ DE KÜÇÜLMÜŞLER GİBİ...
Beni en çok etkileyen aralarındaki sohbetleridir… Yaşıtlarının aksine “Ben 3 ameliyat geçirdim” der,  öbürü “O da bir şey mi? 18 seans kemo, 2 ay ışın tedavisi aldım” der, diğeri “Siz şanslısınız ben 2 yıl tedavi gördüm tam iyileştim derken 3 yıl sonra nüksetti ve ben hala buradayım. Ömrüm hastanede geçecek” der ve bu sohbetler ardı sıra devam eder… Ağlamadan sızlanmadan büyümüş de küçülmüşler gibi…

Bu tecrübeler onları o kadar olgunlaştırmıştır ki; yaşıtlarının çok üstünde duygusal yaşları vardır. Oturup saatlerce sohbet edebilirsiniz yaşamın derinliklerine doğru… Alacağınız o kadar çok ders vardır ki; iki elinizi başınızın yanına dayayarak şükredersiniz… Sağlıklı olmanın verdiği hazzı ve ne zaman ne olacağınızı bilemediğiniz korkuları yaşarsınız.

GÜZELLİKLERİN FARKINA VARMAK İÇİN ÇİRKİNLİKLER Mİ YAŞANMALI?
İnsanların egolarını anlamak bu noktada gülünç hale gelir. Nedir yaşamdan bu kadar beklentiler, hırslar, tatminsizlikler?.. Güzelliklerin farkına varmak için çirkinlikler mi yaşamalı? En büyük zenginliğin sağlık olduğunu kavramak bu kadar mı zor? Yalnız kalınca mı dostlarımızın değerini anlamak?.. Annemizin, babamızın, kardeşimizin değerini onları kaybedince fark etmek… Onlarla geçiremediğimiz vakitlere üzülmek…

Maskelerini takınca ayırt edemediğimiz ama gözlerindeki buğudan tanımlayabileceğiniz meleklerim; bana ve çevrenizdeki insanlara verdiğiniz yaşam dersi için binlerce teşekkürler… Kaderinizin size sunduğu bu olumsuzluklara rağmen; hayata tutunuşunuz için binlerce tebrikler… Asıl yüzlerini saklayan riyakarlara, egoları uğruna kendilerini kaybedenlere, yaşamın değerini bilmeyenlere sesleniyorum “Çıkarın yüzünüzdeki sahte maskeleri! Maskeli meleklerimin gözlerindeki yaşam sevincini içinizde hissedin,  paylaşımı öğrenin, metropollerde kaybolan insanlığınıza tekrar adım adım yaklaşın”.

Kanseri yeniyorum adlı sitemizde yayınlanan duygusal bir şiirle yazımı noktalıyorum.
Sevgiyle kalın…

O LİMANA ULAŞMAK İSTEMİYORUM 
O limana ulaşmak istemiyorum,
Batmak istiyorum sebepsiz yere en dibe.
Bu sınırsız karamsarlıklar niye?
Yitirmekten mi korkuyorsunuz beni?
Hayır!
Umutları olan ben,
Yitirmedim daha kuvvetimi.
Ne oldu sizlere?
Anne, baba ve dostlarım
Nerede o iyimser düşleriniz?
Bir şato kurdum zamanında o yüce sevginizle.
Şimdi siz o değilsiniz sanki...
Sanki bir şey var sizi inciten.
Merhametsizce her yanımı saran şey de ne?
Kocaman bir çaresizlik ve soğuk...
Çok soğuk!
Isıt...