ÜYE OL | ŞİFREMİ UNUTTUM

Dünyaya bir daha gelseydim eğer; yine ben olmayı yeğlerdim. Aynı acıları sevgileri yeniden yaşamayı isterdim... Çünkü insan bunları yaşamadan anlayamaz hayatı.

Hep deriz ya, şu anki aklımla 20 sene geriye gitsem bu hataları yapmaz, daha başarılı ve mutlu olurdum... Aslında bu yanlış bir tespittir, anlamı yoktur hazırlıklı olmanın, kılıçları kuşanmanın... Keyfi kalmaz duygu fırtınalarının, robotlaşır ve tepki veremezsiniz... Programlanmış gibi hareket eder, davranılması gerektiği gibi hazır kıta beklersiniz... Duygudur insanı insan yapan, olgunlaştıran yaşama sıkı sıkıya bağlayan...

Yaşanmışlıklar olmaszsa nereden bilebiliriz iyiyi kötüyü, acıyı tatlıyı, yenilgiyi galibiyeti...
    
İlk doğdunuzda annenizin gözünden süzülen yaşlar, ilkokula başlama heyecanınız, ilk aşkınızda kalbinizin atışı, çok güvendiğiniz birinin yalanındaki güvensizliğiniz, babanızı kaybedişinizin acısı, kurduğunuz işin batışındaki hüsran, tuttuğunuz takımın galibiyetindeki kan dolaşımınız...

HER AN ÖNEMLİDİR...  
Bu yüzden çok önemlidir yaşama dair her an. İçinde olumsuzluklar bile barınsa, acılarla yoğrulsa dahi önemlidir her an... Tüm insanların idealidir “mutlu olmak”. Ama nedir mutluluk, mutluluğun tanımı nedir sizce?.. Sevgili Nazım''ın dediği gibi, “Bana mutluluğun resmini çizebilir misin Abidin?” şiiri ve sevgili Abidin Dino’nun tuvale değil de mısralara döktüğü şiiriyle yazımı noktalamak istiyorum.

Sevgiyle kalın...

MUTLULUĞUN RESMİ
“Sen, mutluluğun resmini yapabilir misin Abidin?
İşin kolayına kaçmadan ama
gül yanaklı bebesini emziren
melek yüzlü anneciğin resmini değil
ne mavi yosunlu akvaryumda yüzen kırmızı balığın
ne de al çeperli elmanın
1961 yaz ortasındaki Küba’nın resmini yapabilir misin?
Çok şükür, çok şükür
Bugünleri de gördüm
Ölsem gam yemem gayrinin
Resmini yapabilir misin üstad?”
                           Nazım Hikmet

 

MUTLULUĞUN RESMİ
“Kokusu buram buram tüten
Limanda simit satan çocuklar
Martıların telaşı bambaşka
İşçiler gözler yolunu.
İnebilseydin o vapurdan
Ayağında Varna’nın tozu
Yüreğinde ince bir sızı.
Mavi gözlerinde yanıp tutuşan
Hasretle kucaklayabilseydim
Seninle, bir daha.
Davullar çalsa, zurnalar söyleseydi
Bağrımıza bassaydık seni Nazım,
Yapardım mutluluğun resmini
Başında delikanlı şapkan,
Kolların sıvalı, kavgaya hazır
Bahriyeli adımlarla düşüp yola
Gidebilseydik meserret kahvesine,
İlk karşılaştığımız yere
Ve bir acı kahvemi içseydin.
Anlatsaydık
O günlerden, geçmişten, gelecekten,
Ne günler biterdi,
Ne geceler...
Dinerdi tüm acılar seninle
Bir düş olurdu ayrılığımız,
Anılarda kalan.
Ve dolaşsaydık Türkiye’yi
Bir baştan bir başa.
Yattığımız yerler müze olmuş,
Sürgün şehirler cennet.
İşte o zaman Nazım,
Yapardım mutluluğun resmini
Buna da ne tual yeterdi;
Ne boya...”
                               Abidin Dino