İstanbul Üniversitesi Onkoloji Enstitüsü Hastane İlköğretim Okulu Müdürü
Ne kadar sevinmiştim seni gördüğüm o ilk anda… Annenin karnındayken de çok hareketli bir çocuktun. Sarışın, topaç gibi, sevimli, içine sokulası bir çocuktun… O kadar güzeldin ki sana nazar değecek diye korkardım hep… Değdi ya doğrusu elimden bir şey gelmedi be oğlum… Yazgında, yazgımızda varmış ne yapalım... Tanrı kimseye kaldıramayacağından fazla yük vermezmiş. Ama çok ağır oldu be oğlum, di mi? Fırtınalar koptu yüreklerimizde, savrulduk öylesine anlamsız bir şekilde…
Hatırlıyorum da gözlerimin içine bakıp “Neyim var?” deyişini… Yutkunmuştum kelimeleri seçerken, kanında bazı değerlerin düşük olduğunu, ama çok önemli olmadığını söyleyişim dün gibi aklımda… O kadar zekiydin ki, gözlerimin içine bakıp, başını öne eğişin içimde derin yaralar açmıştı… İsyan etmiştim her şeye, ciğerimi sanki yerinden söküvermişlerdi… Yanından uzaklaşıp bir köşe başında hüngür hüngür ağladığımı hatırlıyorum… Annenin metaneti beni biraz rahatlatmıştı, ama o da çok güçlü bir kadın olmasına rağmen, “Ne yapacağız?” der gibiydi…
Beni hiç yanıltmadın hayata bağlılık konusunda. Sıkı sıkıya sarılıverdin hayata, kahrolası hastalığa inat… Lösemiyi tam yenerken dedim ya, oğlum nazar var üzerinde kıyamam sana… Birden yığılıverdin ayaklarımın dibine ve o gün deneme sınavın vardı. “Baba beni sınava götürür müsüs?” dediğinde senin nasıl inanılmaz bir çocuk olduğunu tekrar anladım. Kanserle boğuşup bir de yetmezmiş gibi felç olmuştun. Ama sen inadına yaşama direnmekte ısrarlıydın. Hastalıkların süresince hep sosyal hayatın içinde olmayı ancak senin gibi bir çocuk başarabilirdi.
Seni sevmenin dayanılmaz keyfini yaşıyorum. İyi ki varsın ve ben senin babanım. Bana yaşattığın tüm duygular için teşekkürler. Hangi evlat bu kadar cesur ve yaşama bağlı olabilir ki… Yaşadığı bu amansız hastalığa rağmen umursamadan davranabilir ki… İçinde yaşadığın acıları biliyorum oğlum ve hala bir şey yokmuş gibi takılmana bir baba olarak gıpta ile bakıyorum.
Biliyorsun seni hep “Gubişim” diye sevdim ve şu an yanında fazla olamıyorum. Bu durumun dayanılmazlığını yürekten yaşıyorum. Ama unutma ki hayatta her şey insanlar için. Ve senin bunu anlayacağını çok iyi biliyorum. Çünkü sen benim oğlumsun ve hep dik olmalısın. Bu yazdıklarımı sana şu an gönderememenin acısını içimde yaşayarak, sevgiyle kalmanı diliyorum Gubişim.
Dileğimdir senden oğlum:
Duyarsız kalma dünyaya ve üzerinde yaşananlara,
Dünyanın dönmesine,
Güneşin doğuşuna ve batışına,
Bugünkü olanlardan sorumlu olan duyarsızlar gibi…
