Türkiye'nin en iyi ebeveyn sitesi
Türkiye'nin en iyi ebeveyn sitesi
Yazı Boyutu:
Unutmayacaksın

Hayatın boyunca hiç durmadan bir şeyleri kaybedeceksin. Önce çok canın acıyacak, "Keşke" diyeceksin, bir sürü yaptığına ya da çoklukla yapmadığına... Sonsuz olasılıklar kapısında, kim bilir hayatını oluşturabilecek hangi olasılıkları geri çevirdiğini, hangilerine kapını sonsuza kadar kapadığını düşünecek, meraklanacak ve üzüleceksin... Aslında o kapının kapanamayan bir kapı olduğunu ve şimdi de yepyeni, bambaşka bir sonsuz olasılıklar kapısının ucunda olduğunu hiç düşünmeyeceksin... Kaybettiklerini düşünecek ve üzüleceksin. Sonra bir an gelecek ve hayatını oluşturmanı sağlayan, yaşadığın hiçbir şeyi, hiçbir anı kaybedemeyeceğini anlayacaksın, öğreneceksin. Kaybettiklerin, sadece sen onları yaşadın veya düşündün diye bile hiç kaybedilemeyecekler, var olacaklar. Yaşadığın sürece, yaşadığın her anı hep yaşayacaksın... Unuttuğunu sanacaksın bazen, unutmayacaksın... Unutmak isteyeceksin bazen, unutamayacaksın...

                                                    ***************

Sanırım ilk hatırladığım yılbaşı gecesi 1980 yılına girilen geceydi. Annem ve babam gece yarısına kadar ayakta kalmama izin vermişlerdi ve yeni bir yıla uyanık olarak girmek kişisel tarihimde o zamana kadarki en önemli ilklerden biriydi. Ayrıca tam gece yarısı TRT’de Nesrin Topkapı dans edecekti ve ben mutlaka seyretmeliydim. Babam çok önemsediğine, bol bol bahsettiğine göre, bir erkek için mutlaka çok önemli bir şeydi ve ben de (her ne kadar sekiz yaşına gireli bir ay bile olmamasına rağmen) bir erkektim, ya da ne bileyim sayılırdım falan işte...

Gözlerim ağır bir vinçle kapanırken bile büyük bir direnç göstererek uykuya yenilmemeye çalışıyordum. On dakikada bir saate bakıp, gece yarısına ne kadar kaldığını anlamaya çalışıyor, dakikaların neden bu kadar yavaş ilerlediğini bir türlü anlayamıyordum. Küçüklere zaman hep mi yavaş akar acaba? Yoksa beklenilen her şeyin, hep yavaşça ve sükûnetle mi gelmesindendir, bilemiyorum...

Hafiften içim geçmiş ve uyuya kalmıştım ki, annem omuzlarımdan hafifçe dürterek beni uyandırdı ve "Kalk oğlum, yeni yıla giriyoruz" dedi. Evdeki tüm ahali televizyonla birlikte geri saymaya başladık. 10-9-8-7-6-5-4-3-2-1 ve yeni yıl... Herkes nedense çok sevinçliydi, ben de sebebi hakkında çok fikrim olmasa da mutluluktan uçuyordum. Nesrin Topkapı’yı hayal meyal hatırlıyorum. Bir dansöze göre oldukça mutaassıp olsa da bir dansöz televizyona çıkmıştı ve ben seyretmiştim. Arkadaşlarıma ballandıra ballandıra anlatacak güzel bir hikâyem vardı işte...

                                                    ***************

Annem en büyük kız kardeş olduğu için ve iki dayım hariç beş kız kardeş de İstanbul’da yaşadığı için genellikle özel günlerdeki ana buluşma noktası her zaman bizim ev olurdu. Babamın misafir ve kalabalık sevmesinin de etkisi vardı sanırım. Ve o gün teyzemler çoluk çocuk bize gelmişlerdi. Ev çok kalabalıktı ve benim de en sevdiğim şey buydu. Babam da seviyordu ya, zaten onun hep bir bildiği vardı... Herkesin birbirine laf yetiştirerek ve eğlenerek yediği akşam yemeğinden sonra, evdeki yetişkinlerin oturup kâğıt oynadıklarını, daha sonra benim gönlüm olsun diye ve sanırım seksen saat boyunca "Tombala oynayalım, tombala" diye tutturmamdan sıkıldıkları için hep beraber tombala oynamamızı da hatırlıyorum, o kadar...

Bir de herkesin çok heyecanlı olduğunu hatırlıyorum. Yeni bir yıl geliyordu, yeni umutlar, beklentiler...

Benim beklentim neydi acaba o zamanlar yeni yıldan, yarından?

                                                    ***************

Ne kadar çok şey kaybettim geçen onlarca yıl içerisinde ve tabii ki her kaybettiğim ne kadar da çok yeni kapı araladı hayatımda... Sonra bir an geldi, anladım, öğrendim. Kaybettiklerim, sadece ben onları yaşadım veya düşündüm diye bile hiç kaybedilemeyecekler, var olacaklar... Yaşadığım sürece, yaşadığım her anı hep yaşayacağım... Unuttuğumu sanacağım bazen, unutmayacağım... Unutmak isteyeceğim bazen, unutamayacağım...


Copyright 2007-2019 ® NETATÖLYE - Tüm hakları saklıdır. İzinsiz alıntı yapılamaz.